अतितको
कुनै एक
धमिलो गोधुली साँझ
टेकेर पहाडको हरियो छातीमा
गरेथ्यौ घन्टौसम्म हामिले
प्रेमील वार्तालाप
त्यो साँझ
तिमीले प्रशंसा गरेथ्यौ
पहाडको,
आकाशको,
बादलको
र जूनको ।
काला-सेता बादलका
टुक्रालाइ आपसमा
हामीले बाँड्यौ
र बनायौँ
एक जोडी वायुपंखी घोडा
अनि उड्न थाल्यौ
कल्पनाको विशाल गगनमा।
निमेषभरमै
त्यही बादल
दर्किएपछी झरी बनेर
झस्किएथ्यौ हामी।
त्यसछी
तिमीले गित सुसेल्यौ
झरीको लयमा
म डुब्दै गए
तिम्रो प्रेममा ।
वर्षौपछी
आज म ठिक त्यहीँ उभिएको छु
तिमी र मैले टेकेको
एक टुक्रा जमीनमाथी
किनकी मलाइ
पुरानो एउटा
घाउ बल्झाउनुछ।
आफुलाई कहिकतै
अल्झाउनुछ
र रुझ्नुछ
आँसुको झरीमा.....
